C.W. Stoneking – The love me or die

Tijdens de aflevering van God en klein Pierke over Arno kwam dit deuntje langs. Ik had het al vaker op de radio gehoord, en ik dacht eigenlijk dat het van Tom Waits was. Blijkt het van een vreemde Australische snuiter te zijn, C.W. Stoneking, die bluesachtige muziek maakt die je terugbrengt naar de jaren 30 van de vorige eeuw. Bij een optreden blijkt hij ook een uitstekend verteller te zijn. Zijn bindteksten zijn vaak een knipoog naar het verhaal achter zijn nummers. Zijn uitstekende begeleidingsband, the Primitive Horn Orchestra, telt 4 rasmuzikanten die zich volledig ten dienste stellen van hun “steenkoning”.

Ik vind het een lekker klinkend nummer.

Muzikale groetjes!

Billy

Meer weten over mijn muzieksmaak: klik hier
Mijn muziekcollectie: klik hier

Karl en Les Supappes

Amai, wat vliegt die tijd toch…we zijn alweer dinsdag. Hoe de loggers het doen die dagelijks iets kunnen plaatsen weet ik niet, maar ik slaag er niet in om daarnaast ook nog de andere logjes bij te benen.

Karl Vannieuwkerke en de Supappes, het was een hele mooie en aangename voorstelling. Karl vertelde over zijn sportieve helden, aan wie hij zogezegd een brief had verstuurd maar nooit opgestuurd. Die (10) brieven las hij voor, met een dosis humor gebracht. En Les Supappes, onder leiding van opperhoofd Wigbert van Lierde, zorgden voor de muzikale ondersteuning. Ik kan iedereen die voorstelling van harte aanraden! Nog in verschillende zalen te bekijken.

Gisteren moest ik in de namiddag naar m’n werk, voor bijscholing over blusmiddelen. Het was een interessante uiteenzetting over hoe vuur eigenlijk ontstaat, en welke blusmiddelen er voorhanden zijn. Eigenlijk zou iedereen wel ’s zo’n opleiding mogen volgen, want ook in huis loeren de risico’s op brand wel om de hoek, en weet niet iedereen wat te doen ingeval er brand uitbreekt.

Nog een fijne dinsdag!

Liefs,

Billy

Zonnige zondag

Mijn laptopje had gisteren vreemde kuren. ’s Morgens nog had vrouwlief haar mails gecheckt en wat bankzaken verricht, en daarna het scherm dichtgeklapt. Toen ik ’s middags opstond en na het ontbijten nog even aan de laptop wou, kreeg ik er geen enkele reactie meer uit. Hoe vaak ik ook op de aan/uitknop duwde, geen reactie. Adapter in, adapter uit, batterij uit of in, het maakte allemaal geen verschil. Een slecht begin van het weekend dus. Ik zag al horrorscenario’s aan me voorbij komen, laptop compleet naar de vaantjes…

Met een wrang gevoel zijn vrouwlief en ik dan vertrokken naar zee, nadat we eerst nog het huurkostuum gingen passen voor het huwelijk van onze zoon in april. Er was veel verkeer, maar dat leek me gezien het zonnige weertje ook logisch. Aangekomen in Oostende eerst de gratis parkings geprobeerd, maar daar waren alle plaatsjes bezet. Ook de ondergrondse betaalparking aan de Visserskaai bleek volzet. Dan maar doorgereden tot in Middelkerke, waar we plaats zat hadden langs de Koninklijke weg. Langs de dijk wandelden we dan het hele eind af, bijna tot in Westende. Het deed deugd.

Op onze terugweg naar huis kregen we een berichtje van onze dochter of zij ’s avonds mee mochten eten met ons. De voorziene portie mosseltjes werd dan maar verdubbeld. We kwamen ongeveer op hetzelfde moment thuis als onze dochter en schoonzoon, en na het binnenkomen  wou dochterlief nog ’s m’n laptop proberen, en die deed het onmiddellijk zonder morren. Begrijpe wie begrijpen kan…
Na het eten kon ik dan nog met een gerust hart op m’n speeltje tokkelen.

Vanmorgen ben ik met dochterlief al gaan zwemmen. En vanmiddag is schoonmama hier om te eten. Daarna naar het voetbal, maar daar kunnen we maar één helft blijven, omdat we tegen 16u naar de voorstelling “Helden in de sport” gaan, van Karl Vannieuwkerke en Les Supappes. Benieuwd wat dat gaat geven…

Nog een fijne zondag!

Billy

Arno – Vive ma liberté

Deze namiddag gekeken naar de aflevering van God en klein Pierke van gisteren. Deze keer was het met Arno Hintjens. Westvlaming van geboorte, maar woont nu in Brussel, mijn geboortestad. De band die hij heeft met Oostende, zijn geboortestad, gaat nooit meer stuk. En dat was merkbaar in de reportage. Een reportage waarin Martin Heylen  het vaak heel moeilijk had om Arno te interviewen. Arno is dan ook een complexe man. Onvoorspelbaar, ook in zijn ideeën. Toch kwam hij gisteren enkele keren gevat uit de hoek, met enkele rake oneliners. Zo zei hij o.a. dat mocht hij de keuze krijgen tussen zekerheid en vrijheid, hij voor vrijheid zou gaan. “Want zekerheid heb je nooit”. Een man naar m’n hart, die Arno.

Muzikale groetjes!

Billy

Meer weten over mijn muzieksmaak: klik hier
Mijn muziekcollectie: klik hier

Luizige zondag

Normaal ga ik op zondagmorgen zwemmen, maar dat besloot ik vanmorgen maar ’s over te slaan. Ik voel me nl. niet zo lekker, eigenlijk sukkel ik al weken met een hardnekkige hoest, en het lijkt erop dat er een heuse verkoudheid aan het doorbreken is nu. Dan maar geen zwemmen vandaag dus.

In de plaats daarvan heb  ik al een grote pot stoofvlees klaargemaakt (staat nog te sudderen), die we vanmiddag met vrienden gaan verslinden. Want daarvoor gaan we allemaal samen naar de nieuwjaarsreceptie van onze stad. Zoals elk jaar trouwens, trakteert onze stad z’n inwoners op gratis drank en hapjes, en dat slaan we natuurlijk niet af.

Na het eten zal er ongetwijfeld naar tv gekeken worden, naar het Belgisch Kampioenschap veldrijden, dat enorm populair is in ons landje. Stiekem hoop ik dat Klaas Vantornout het zal halen. Die rijdt nl. een thuiswedstrijd, want hij woont op amper enkele kilometers van het parcours in Hooglede. Maar of er aan de klasse en kracht van de in bloedvorm verkerende Sven Nys veel te doen is, heb ik grote twijfels over…

Fijne zondag!

Liefs,

Billy

West-Vlaamse Nieuwjaarsgroeten


’t Is were zoverre
de deure van 2012 stoat ip a gerre
een hèèl nieuw joar
voor te leven met malkoar
liefde in ’t ménage tussen de vint en de vrouwe
en is ter ol è keer miserie of boel
smiet olleszins met gèn meubels moar zet j’ip ne stoel
en laat het moar overwaaien da rottig gevoel
want oe da je ’t ook kèèrt of oe da je ’t ook droait,
’t is dedju stille woar dat ’t nooit een kèr woait.
Zie je momenteel nog nie van de straote
gèn paniek, t’ is ip da vlak noois nie te loate
want wa zeggen ol die tupperware demonstranten
oen ze geconfronteerd worden met under klanten
‘een dikke, een kromme, een schele of een dulle
ip ieder potje past er een ulle’.
Moar ‘k wille ook nog teen en ’t ander wenschen :
‘k wensche julder wat da ‘k zelve betrachte,
bij dage een bitje werk, en ruste bie nachte.
Als g’ honger hebt, een bètje brood;
als g’durst é, geen watersnood;
geen schulden tenzij deze dat ge efnan kunt
betalen met gepaste munt.
En heel ’t joar, lik of dat goat en stoat,
geen pijne noch smerte
aan je tanden of an ’t herte.
Kortom, ‘k wensche joen ’t beste voar noaste jare
En ‘k goa daarbie laten voor vandjare.

De leute!

Billy