Thuis

Vandaag mocht ik vrouwlief ophalen.
Tegen het bezoekuur was ik ter plaatse. Blij dat ik voor het laatst die slechte verbinding tussen Waregem en Zottegem moest rijden met de wagen.
Toen ik in de ziekenhuiskamer aankwam, stond vrouwliefs gezicht op onweer. De dokter was nog niet geweest, en eerder mocht zij het ziekenhuis nog niet verlaten. Hij moest nog zijn zegen geven, en ook nog wat papierwerk invullen om ervoor de zorgen dat vrouwlief in orde is met de ziekteverzekering. Vervelend…
Dan maar een koffie gehaald in de bar in afwachting. En nog wat tv gekeken. En me vermaakt met de steeds ongeduriger wordende eega. Tot het voor mezelf toch ook welletjes werd, en ik me ook al begon te ergeren aan dat wachten. Toen een verpleger ons ijsberend in de gang zag lopen, stelde hij ons voor om zelf de dokter te gaan opzoeken in de afdeling waar hij zijn raadplegingen geeft. Een kwartiertje verder waren we het ziekenhuis uit. Goed idee dus van die verpleger, maar had ie wel eerder mogen suggereren…

Thuis is een ziekenhuisbed geïnstalleerd, waar vrouwlief de nodige rust kan in vinden. De eerste weken mag ze enkel licht huishoudelijk werk doen, zeker geen rugbelastende dingen. Veel rusten, maar ook regelmatig bewegen. Rust roest! Zeker 6 weken niet autorijden. Corset dragen. En vooral zich laten verwennen…
Lap! Daar heb ik het weer aan m’n been…
Ik zal m’n best maar doen, zoals gewoonlijk…

Groetjes!

Billy

Ingreep (4)

Vandaag is de ingreep bij vrouwlief goed verlopen, maar toen ze op haar kamer terugkwam was ze nog erg moe, en had ze nog heel veel pijn. Gelukkig had ze een pijnpomp bij de hand die ze naar believen mocht gebruiken. Maar door de moeheid sliep ze nog veel, en tijdens die slaap voelde ze de pijn minder.

Morgen wordt het wellicht al ietsje beter…hoop ik

Bedankt voor alle steunbetuigingen die jullie toonden, vrienden!

Liefs,

Billy