Ziekenhuisweek

Het is me nogal het weekje zeg!

Maandag al het grootste deel van de dag in het ziekenhuis doorgebracht voor een nieuw onderzoek voor vrouwlief (rugpijn).
Diezelfde dag mocht mijn moeder naar huis vanuit het ziekenhuis, na de ingreep aan haar schouder.

En vandaag heeft zoonlief een ongeval gehad op weg naar zijn werk. Uitgegleden met de bromfiets en tegen een vrachtwagen aan gereden. Met de ambulance overgebracht naar het ziekenhuis, waar ze gekneusde ribben en een aanval van epilepsie hebben vastgesteld. Het had erger gekund, heeft maar een haar gescheeld of hij lag ònder die vrachtwagen en dan was er geen onderzoek meer nodig geweest…

Voor diegenen die mijn log nog niet zo lang volgen, even recapituleren:

toen zoonlief 16 was hebben we – puur toevallig – ontdekt dat hij diabetes heeft. Bij de minste inspanning was hij moe, moest vaak urineren en had steeds dorst. Bovendien was hij de laatste tijd ook al vermagerd. Toen hij met de fiets naar de dokter reed, kwam hij daar uitgeput aan. Na het onderzoek van zijn bloed bleek hij dus diabetes te hebben. Enkele dagen later kreeg hij een hypo toen ik met hem alleen thuis was, heftige bedoening! Toen hij in de kliniek aankwam bleek daarbovenop dat hij ook een lichte vorm van epilepsie had. Dit veroorzaakt kortstondige “afwezigheden”, enkele seconden waarin hij wezenloos voor zich uit staart, maar waarvan hij zich zelf niet bewust van is. En deze feiten hebben van toen af zijn verdere leven grondig gewijzigd.
Schoolresultaten waren vreemd, de eerste werkervaringen bleek dat hij door die afwezigheden niet op volle capaciteit functioneerde en dat maakte dat hij ook van de regen in de drop raakte. Moeilijk om vast werk te vinden (en te houden). Enkele (lichte) ongevallen gehad met de wagen, maar volgens ons duidelijk te wijten aan die epilepsie. Sinds kort heeft de neurologe hem dus ook verboden om de wagen nog te besturen. Daarom heeft hij zijn wagen ingeruild voor een snorfiets, waarvoor hij geen rijbewijs nodig heeft. En nu dit ongeval weer.
Het zit hem niet mee…
Gelukkig hoeft hij slechts 1 nachtje in de kliniek te blijven, maar ik hoop écht dat zijn leven eens op wieltjes begint te lopen…

Groetjes,

Billy

28 thoughts on “Ziekenhuisweek

  1. He Billy vervelende zaken zo, en zeker met je zoon. Heb ooit zelf van een goede kennis een hypo meegemaakt en later met mn man een epilepsieaanval. Van beide zaken zal je ook hevig geschrokken zijn. Maar houd goede moed de doktoren zijn er om hem te helpen. Heel veel sterkte met alles ook met An haar rugperikelen. Lieve groetjes van mij.

  2. Oh nee, vervelende situaties allemaal 😦
    Ik heb tijdens mijn lessen “menselijke biologie, medische terminologie en pathologie” voor de eerste keer gehoord over dat soort epilepsie aanvallen… Volgens mij is dat alles behalve leuk omdat de omstaanders niet door hebben dat het een “ziekte” is. Hopelijk kunnen de dokters hem toch goed helpen.
    Veel beterschap en succes voor jullie allemaal!

    • dat klopt, Voetje! Die “afwezigheden” hadden wij trouwens al heel lang opgemerkt, niet in het besef van wat ze in werkelijkheid waren. En dus maakten we ons daar soms boos om… Nu weten we wel beter…

  3. Hopelijk vind de medische wetenschap hier vlug iets op want het is wel erg dat zo iets je leven zó kan beinvloeden. Beterschap met ieder en sterkte voor jou.
    Groetjes.

  4. Pfoei, dat is niet niks. Fijn dat het vervelende voorval toch nog aardig goed afgelopen is. Het lijkt me overigens geen pretje als ik de situatie van je zoon lees. Ik hoop dat de zon voor hem gaat schijnen en dat hij geluk op zijn pad mag vinden!

  5. Oei Billy, dat is niet niks wat je zoon betreft; gelukkig liep het nu redelijk af. Dat zal altijd wel schrikken zijn als er iets met je zoon is, hopelijk blijft ‘m nu nog (meer) ellende bespaart, want dat wil je toch niet voor je kind!
    Fijn dat je moeder goed revalideert en hopelijk is de rugpijn van je vrouw nog te doen.
    Ondanks alle ziekenhuisperikelen een fijn weekend Billy!

  6. Als hij dit risico in het verkeer loopt vraag ik me eigenlijk af of het deelnemen aan het verkeer nog wel verantwoord is. Sterkte Billy.
    Gr. J@n.

  7. Ohhh man, dat was schrikken zeg van je zoon….wat zullen jullie dankbaar zijn dat hij er goed vanaf gekomen is!! Wens hem maar beterschap hoor!
    Hoe is het verder met je vrouw en moeder….hopelijk gata het daar goed mee!
    Fijn weekend hoor!

  8. Hè gats Billy … wat een nare toestanden! Lastig voor je zoon omdat hij daar waarschijnlijk toch zijn hele leven last van blijft houden. Lastig voor jullie als ouders omdat je hem toch niet dag en nacht in de gaten kunt houden. Hopelijk krijgt hij op een dag de juiste medicatie … daardoor zal hij vast prettiger in zijn vel gaan zitten. En jullie automatisch ook. Gaat het met vrouwlief en moeder al wel wat beter? Beterschap voor allen!

  9. Dat is een nare geschiedenis, die black outs gaan het hem niet makkelijk maken, hopelijk kan hij er nog overheen groeien, of goede medicijnen ervoor krijgen…

  10. Het zit jullie alle drie niet mee, niet alleen je zoon. Moet toch beangstigend zijn allemaal. Hopelijk heb je snel goed nieuws te melden van het gezondheidsfront. We wensen jullie iig het beste toe. OT: kan nu eindelijk weer reageren op een normaal reactieveld. Nu alleen nog duimen dat de reactie ook geplaatst wordt.

  11. dag Billy
    wat erg zeg van uw zoon. Ja, het leven is niet altijd zoals we willen. Donderdag wordt mijn pa geopereerd aan zijn heup, de andere kant moet dan nog volgen en de knie, dus dat zal een heel lange revalidatie worden.
    Deze morgen was er sprake om de werkloosheid geheel te hervormen, dat heeft dus grote gevolgen voor mij
    maar we zien wel
    veel sterkte
    groetjes

  12. Echt spijtig nieuws van je zoon, epilepsie is idd iets wat een grote impact kan hebben. Ik heb ooit eens een docu gezien van een vrouw met epilepsie en zij had een hond die haar aanvallen voelde aankomen. Zo werden gevaarlijke situaties dus vermeden omdat zij op voorhand al kon gaan zitten of op de grond kon gaan liggen.

    Ik ben wel blij dat het uiteindelijk bij gekneusde ribben is gebleven, het had veel erger gekunnen en dat moet voor jullie ook een heel onaangename gedachte zijn. Ik duim alvast voor je zoon dat hij het allemaal wat gemakkelijker gaat krijgen 🙂

  13. Hallo Billy,

    Ik loop wederom achter met de nieuwsberichten, maar ik ben weer bijgelezen nu,
    is er niet te doen aan die epilepsie van jouw zoon, met medicijnen of zo
    dit is eigenlijk heel gevaarlijk natuurlijk.
    Toevallig heb ik bij de laatste Bedrijfshulpverlening cursus een aantal filmpjes gezien over epilepsie, de verschillende soorten zeg maar.
    Je zult flink geschrokken zijn!

    Ik hoop dat het inmiddels wat beter gaat met hem.
    Bedankt nog voor je geweldige reactie op de foto van mijn dochter haha dat was leuk.

    groetjes Patries

dit vind jij er van...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s