De Dood

Ik weet het, niet een alledaags onderwerp. En al zeker niet op mijn log.

Maar Billy is ook maar een mens, en viert ook niet alle dagen feest. Soms overvallen me gedachten die me somber(der) stemmen. Aanleiding voor dit logje is eigenlijk het feit dat m’n oom die bij m’n moeder inwoont (is haar ongehuwde broer) al bijna 2 weken in het ziekenhuis verblijft. Hij voelde zich op een nacht onwel en kon bijna niet ademen. Bleek dat hij water op de longen had. Hij neemt ook vele medicatie (oa tegen epilepsie), en heeft ook geen sterk hart. Hij woont al jaren in bij m’n moeder (van toen wij – m’n broer en ik – nog kleine rakkers waren), en aangezien m’n vader stierf toen ik 3 jaar oud was heeft hij zowat de vaderrol overgenomen.
Tijdens die bezoekjes in het ziekenhuis zie ik z’n kamergenoten liggen, de één al zieker/labieler dan de ander. En dat doet me denken aan later. Hoe ziet m’n toekomst er uit? Ga ik ook af en toe het ziekenhuis in moeten? En dan kom ik logischerwijs bij de dood uit. Dood, sterven, overlijden…Ik kan het écht niet bevatten dat het plots ophoudt, en dat er daarna niks meer is. En op welke manier kom ik aan m’n eind? Iedereen zou wellicht het liefst geen lange lijdensweg gaan om uiteindelijk te sterven. Maar er zijn wel mensen die deze lange strijd moeten aangaan. Ik mag er niet aan denken… Maar plots in elkaar zakken komt dan voor de achterblijvers ook heel hard aan. Dan maar langzaam uitdoven? Jammer genoeg hebben we niet te kiezen. Sterven gaan we allemaal…tsssss.

Gelukkig is oom aan de beterhand en mag hij wellicht snel het ziekenhuis verlaten. En kan ik die sombere gedachten opnieuw opzij zetten…

Groetjes,

Billy

Dit logje is het begin van een nieuwe categorie, "Billy intiem", waarbij ik wat dieper in mezelf laat kijken.

28 gedachtes over “De Dood

  1. lieve billy,
    wat herken ik dit soort gedachten en gevoelens goed joh.
    en ook ik vraag het me best vaak af en zeker nu ik in de thuiszorg werk bij ouderen.het is soms zó triest om te zien en de verhalen te horen van die mensen die zoveel mee gemaakt hebben,sommige komen de kinderen niet meer van op bezoek door ruzie of wat ook.en dat maakt me best wel is bang.hoe zal ik zijn op die leeftijd? zal ik de zorg krijgen die ik nodig heb? zal ik niet eenzaam aan m,n eind komen? vragen vragen vragen…..we willen zo graag oud worden allemaal maar als ik soms de mensen en verhalen hoor en zie denk ik…..wil ik dit echt?
    maar billy,het is goed om hier zo af en toe bij stil te staan en om de dingen op een rijtje te zetten,te relativeren want thats live he….
    blij te horen dat het met je oom weer beter gaat zeg;)) dat was wel even schrikken dan he..ik wens hem van harte beterschap toe en voor jou een lieve knuf…..;))

  2. Heftig zo’n logje Billy. Ik persoonlijk zou als ik zou mogen kiezen, niet kiezen voor een plotselinge dood. Ik wil dat graag zelf in de hand hebben, dus dan eerst maar lijden.
    Ik geloof niet in een god, maar ik geloof wel dat er meer is na de dood. Ik ben er van overtuigd dat we meer zijn dan alleen maar een lichaam of een hart dat klopt.
    Ik ben blij te lezen dat het met je oom weer wat beter gaat en hoop dat jou sombere gedachtens weer verdwijnen.
    xxx
    Ingrid

  3. Toen ik vijftien werd werd mijn moeder opgenomen, en drie maanden later was ze dood. Ik werd dus vroeg bewust met de dood geconfronteerd, en ben me dus al heel lang bewust van het sterfelijk zijn. Bij de meeste mensen komt dat pas op later leeftijd. Wat ik weet is dat ik niet in een ziekenhuis wil eindigen, of dement ergens in een kamertje in een tehuis.. Geen lijdensweg.. dat lijkt me het ergst. gewoon in een keer lijkt me het beste.. in de slaap of zo.. Dat is beter voor mensen die achterblijven.. Die hoeven je lijdensweg dan niet te zien..

  4. Niet van jou gewent zo’n “intiem logje”. Maar je gedachte gang kan ik helemaal volgen. Je weet mijn moeder is net 2 weken geleden overleden. En heb het uitgebreid beschreven op mijn blog. Niemand weet hoe die dood gaat ( behalve als je dat zelf pland, …) Tja……….het heeft mij natuurlijk erg bezig gehouden, de dood. Maar uiteindelijk overkomt het je. Dat is wat zeker is in het leven!
    gr paula

  5. geen leuk logje
    iedereen moet nu eenmaal sterven, op zo’n moment is het voor iedereen gelijk; arm of rijk, we moeten gaan
    en we hebben niet te kiezen hoe we aan ons einde komen, gelukkig maar
    ik denk daar nog niet veel aan, ben blij dat ik de kanker overwonnen heb, want ik ging ook met een idee van kom ik nog terug uit het ziekenhuis? je weet maar nooit
    ik geniet nu van iedere dag, en iedere morgen weten we niet of we de avond nog halen, hoeveel sterven er niet in het verkeer?
    ik heb gelovig, en geloof dat er een hemel is, waar we naartoe zullen gaan, als we geloven in de Heer Jezus. Ik haal veel kracht uit mijn geloof, en ben blij dat mijn kinderen ook geloven
    als je niet gelovig bent, dan is het natuurlijk gedaan na de dood, en dat vind ik maar een zielige gedachte
    veel moed
    groetjes

  6. Wel somber logje hé,maar idd,dit is de realiteit.Ik denk er ook soms wel aan en zeker toen m’n ouders onlangs 60 jaar werden…De tijd gaat snel,zeer snel en we moete ervan genieten zoveel we kunnen.
    Gelukkig is je oom weer aan de beterhand en kunnen we vlug weer vrolijkere logjes lezen hier…:-)
    Nog een fijne werkweek Billy!
    Grtz,
    Bert

  7. een andere blog dan normaal, maar dat is ook wel eens mooi.
    ik ben min of meer opgegroeid met de dood.
    tussen mijn 4e en 12e jaar overleden mijn vader,beide opa’s en oma.
    mijn andere oma heb ik nooit gekend.
    ik heb er ook altijd rekening mee gehjouden, dat iedereen zo dood kan zijn
    ik geloof wel in God en een leven hierna. daar maak ik me geen zorgen over, wel de manier waarop ik ga…
    mijn ouders stierven plotseling, was voor hun wel zo prettig, voor ons wat minder.mijn schoonouders zijn allebei ziek geweest, dan kan je wel afscheid nemen, maar zo ziek zijn is ook niets. laat mij dan maar snel gaan.
    nogmaals geen vrolijk blog, de volgende keer dan maar weer.
    beterschap voor je oom.
    groetjes.

  8. Tja eigenlijk is het heel normaal denk ik dan, dat je er soms bij stil staat. Ik denk dat de meeste mensen dat wel hebben, wat zou er gebeuren als ik er niet meer ben.
    Ik geloof wel dat er meer is na dit, er zijn teveel ‘gekke’ dingen gebeurd die eigenlijk niet kunnen waardoor ik na ben gaan denken. Ik hoop dat ik er nog lang mag zijn voor mijn kinderen, dat is toch dan je grootste zorg. Zeker als ze nog klein zijn. Gelukkig gaat het weer beter met je oom, afscheid van een dierbaar iemand nemen is verschrikkelijk. Denk er maar niet te veel over na en geniet van het leven is mijn motto en dat lukt jou volgens mij ook wel ;o)
    groetjes Patries

  9. Om te beginnen wil ik je oom beterschap wensen. En sterven, lijdensweg….tsja. Voor sommigen is het hele leven een lijdensweg. Maar het is weleens goed om stil te staan bij het relatieve van het leven.

  10. De dood is het enige democratische recht, hoeveel geld men ook heeft dood gaat men. Als het niet zo was werd het nog drukker op dit aardbolletje.

  11. Dit zijn hele normale gedachten en ik weet dat jij de nuchtere boogschutter bent 😉 En ja er is leven na de dood, maar dit is ook meer dan normaal, er is maar 1 zekerheid in het leven… men zegt 2, maar ik zeg 1….
    Ooit zul je sterven als je op aarde komt, of verwekt bent al zelfs, kan het zomaar zijn dat je het levenslicht niet eens haalt, het zijn rare gedachten misschien, maar je weet het, en hoe je aan je einde komt?
    Lieve Billy, dat kun je niet zeggen, wanneer? ook niet, en daarom…
    LEEF NU EN GENIET!
    XXX

  12. Een mooi logje, de dood en soms somberheid hoort ook bij het leven. Ik heb mijn beide schoonouders verloren een plotseling en onverwachts dus ook geen afscheid, de ander na een ziekte we konden ons dus voorbereiden.Wat is beter, ik denk voor de omgeving het laatste maar voor jezelf zou plotseling misschien het beste zijn.Ik denk dat als je met ziekte en dat soort dingen geconfronteerd wordt je er wel bij stil staat dat het leven niet oneindig is en daar kan je ook best somber van worden, maar dat laat je ook weer los. Want van het leven moet je genieten juist omdat er ooit een einde aan komt.

  13. Mooi logje Billy,
    Ja ook ik denk dagelijks aan eenmaal te moeten sterven.. ja ik geloof in een hiernamaals en dat we niet voor niets zijn geschapen. Voor mij betekent dat God ontmoeten en rekenschap af leggen van mijn daden, maar bovenal Zijn vraag:” Wat heb je met Mijn Zoon gedaan”?

  14. Lieve Billy
    De dood hoort bij het leven, en natuurlijk heb je wel eens dat je aan je eigen dood denkt zeker wanneer een dierbare ziek is of sterft. (Ik weet er alles van, op mijn 44e waren mijn ouders en oudere zus gestorven en bleef ik “alleen” achter en dat is raar)Alles is dus relatief, dus leef je leven zo goed mogelijk en geef liefde aan degene waar je van houdt want dat is het enige dat telt….Fijn dat het met Oom wat beter gaat! xxx Betty

  15. ja jongen,ervaringen met ziekenhuizen heb ik ook genoeg en was ook een keertje bijna met mij gedaan.ook ik denk dan na over wat als ze me toen niet hadden kunnen redden,hoe zou het dan verder met de mensen om mij heen verder gaan en dat soort vragen.je weet wat ik doe voor de kost en zie dus heel veel verdriet en het omgaan ermee.gek he dat je eigenlijk geboren wordt om te sterven…
    ik ben in elk geval wel heel blij dat het nu een stukje beter gaat met je oom lieve billy.maar het doet ons wel beseffen dat we allemaal mensen van de dag zijn.
    knufff voor jou

  16. Hee lieve Billy,
    Ook ik ken deze gedachten. En moet er op dit moment helemaal niet aan denken dat me zoiets zou overkomen…… Hoe moet het dan in God’s naam met mijn kinderen…… 😦 Want mijn ex zou geen optie zijn…..
    Maar als ik al zou gaan zou ik voor mezelf een snelle pijnloze dood verkiezen! Maar dan wel als ik oud ben!! En ik hoop dat de achterblijvers dan zo ver zijn dat ze kunnen denken: Het is goed geweest!
    Want het is zoals HH zegt: Het enige dat we heel zeker weten wanneer we geboren worden, is dat we eens weer zullen sterven. En hoe we de tussentijd gebruiken is aan ons. Of we een leeg en zinloos bestaan leiden of dat we er iets mooi’s van maken!!
    Ik ben van plan van mijn leven iets mooi’s te maken. Heb lang genoeg behoorlijk zinloos geleefd. Behalve voor mijn kinderen dan. En dan weet jij wat ik bedoel!!
    Ik wens jouw en je dierbaren iig een lang, gezond en gelukkig leven toe! Waarin ik hoop dat je nog heel lang een vriend van me blijft!!
    Liefs en een duikke kuzz voor jouw
    Gerine
    ps Fijn dat het met oom intussen weer wat beter gaat!!

  17. Van die gedachten word ik ook altijd somber, vooral als ik er aan denk op wat voor manier ik aan mn eind zal komen. Ik wil t niet weten! Gelukkig gaat het weer beter met je oom!

  18. En toch is het wel goed om er eens over na te denken en vooral het te delen met je naaste familie. Want als het “plotseling” gebeurt, weten zij hoe je er over dacht. Gelukkig weten we niet wanneer, waar en hoe. We weten wel dat het ooit komt, dat is zo’n beetje de enige zekerheid in je leven.

  19. Net zoals iedereen denk ik daar ook over na, Billy. Zeker tijdens deze donkere dagen, bij somber weer (zoals nu :-(). Dan kan ik er gewoon de hele nacht van wakker liggen. Hoe moet mijn gezin verder zonder mij, of hoe moet ik verder zonder manlief? Het doet mij tevens beseffen dat je moet genieten van de geneugten van het leven, zolang het kan en zolang je gezond bent. Omarm je geliefden, vertel dat je van elkaar houdt … nu kan het nog!

  20. Zoals je misschien wel weet ben ik jaren geleden ernstig ziek geweest…2 x afscheid genomen van mijn kids. Ja dan kijk je anders tegen het leven aan. Voor mijn kinderen heb ik mijn zaken dan ook goed geregeld. Nu zijn ze op een leeftijd aan het komen dat ze ouder worden en wat meer op eigen benen gaan staan, maar toch…
    Het laat je nooit los.
    Mooi logje Billy.
    Ik wens je sterkte met je oom.
    Goed om eens bij stil te staan.
    Je weet dat ik gelovig ben dus sta ik anders in het leven dan jij..
    Wie weet kom ik je daar wel tegen ;-))
    Liefs:Wilma.

  21. tsjaaaaaaaaaaa lieve Billy… we hebben 2 zekerheden in het leven, we worden geboren en we gaan ooit dood… da’s het enige wat je echt zeker weet… niet fatalistisch maar wel realistisch… en ik kan me voorstellen met de dood zo dichtbij dat je dan schrikt… ik wil er ook niet aan denken dat mijn beide ouders de 60 al ruim gepasseerd zijn… toch is het werkelijkheid… en erover nadenken is goed, want dan kun je je toch voorbereiden… want eens… eens moeten we ook zelf weer gaan… en als die tijd komt wil ik graag voor mezelf weten dat ik het goed heb gedaan voor anderen en mezelf…
    knuf, lessa

  22. Mooi logje Billy! De dood, het is onlosmakelijk met het leven verbonden en gelukkig hebben we er geen zeggen schap over. Ik ben niet bang voor de dood, mijn dochtertje is mij voor gegaan. De wetenschap dat ik haar ooit, waar dat dan ook is, in mijn armen mag sluiten geeft troost!

  23. ja Billy het is maar net hoe je gaat, maar gaan doen we allemaal, afin je kent mij en kan je verzekeren dat het daarmee niet ophoudt, wel het leven dat je afsluit maar het bestaan niet … ik weet dat dat idee jou niet trekt, maar dat is ok …
    wel goed te horen dat je oom weer aan de beterende hand is …
    liefs, lia

dit vind jij er van...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s