Gisteren was het dus Pasen. Om 6u15 stonden vrouwlief en ik op. Terwijl ik naar de bakker reed om ontbijt (zalig voor vroege vogels als je een bakker hebt die al om 6u z’n deuren opent!), schakelde vrouwlief de oven aan om broodjes te bakken. Na het ontbijt werden de broodjes gesmeerd met allerlei soorten beleg, en wierp ik nog een laatste blik op de gedetailleerde wegenkaarten op Google Maps.
Om 9u20 kwamen onze vrienden ons ophalen, om dan omstreeks 10u met 3 volle minibusjes (27 personen) richting de Hel van het Noorden te vertrekken. Na een uurtje rijden bereikten wij onze bestemming. Een kleine landweg ergens tussen Artres en Preseau. Kasseien die her en der nog een lapje asfalt hadden, waardoor deze doortocht geen officiële benaming als “secteur pavé” gekregen had.
kasseien bedekt met een laagje asfalt, met zicht op de kerk van Préseau - foto internet
Omdat we mooi op tijd waren, handig om een plaatsje langs het parcours te vinden, wat met 3 minibusjes niet altijd evident is, hadden we nog ruimschoots de tijd om ons tijdelijke kampeerplaatsje op te zetten. En een aperitiefje te drinken, en daarna onze broodjesmaaltijd te nuttigen.
Toen het langs de weg steeds drukker werd met voorbijrijdende hulpwagens van allerlei wielerploegen, werd het tijd om alles weer op te bergen en ons klaar te houden voor de doortocht van de renners. Toen we de helikopter aan de horizon zagen opdagen, wisten we dat ze er binnen enkele minuten zouden zijn. Eerst een groepje vluchters, kort erop gevolgd door het voltallige peloton. Voorbijrazende sporters, moeilijk om er iemand van de bekendere renners uit te halen. “Chavanel!”, “Boonen”, “Flecha”, “Vansummeren”!
Toen de meute uit het zicht verdwenen was, namen we onze plaats weer in in ons busje. De “gendarme” van dienst liet ons vriendelijk vrije doorgang, en zo konden we koers zetten naar onze volgende bestemming. Al na enkele kilometers bereikten we terug de autosnelweg, en zowat een kwartier later bereikten we al ons doel: Sars-et-Rosières. Al jaren is dit ons 2e stekje, en het is er nog verbazend rustig. Parkeerplaats genoeg dus. In afwachting van de renners tijd genomen voor een kopje koffie met een stukje cake dat dochterlief gebakken had. Daarna de renners gaan opwachten. Toen die voorbijkwamen 1 grote stofwolk. De grote menigte langs de weg moedigden alle renners luidkeels aan. De wagens van de begeleidende sportbestuurders schraapten de kopjes van de kasseien. Op naar onze 3e en laatste bestemming. Langs kleine binnenwegen de drukke autosnelweg vermijdend, bereikten we moeiteloos Bourghelles. Geparkeerd achter een plaatselijk café dat jaarlijks voor die gelegenheid wordt ingepalmd door honderden wielerliefhebbers. En dan een stuk gewandeld tot op de kasseistrook waar het alweer een drukte van jewelste was door de vele, voornamelijk Vlaamse, toeschouwers. Intussen op de radio gehoord dat onze Tom Boonen er alleen vandoor was, wat de sfeer duidelijk nog meer aanwakkerde. Toen hij voorbijkwam alweer luidkeels aangemoedigd. Wat moet dat toch een fantastisch gevoel geven als renner. Vooral in zo’n heroïsche wedstrijd als Parijs-Roubaix! Tom hield dan ook een bijzondere demonstratie, en bewees met zijn overwinning dat hij niet voor niets als topfavoriet aan de wedstrijd begonnen was. Een dikke proficiat waard!
Alweer een heel geslaagde dag achter de rug, waarbij Pasen in de vergeethoek kwam. Een afsluiter van de wedstrijden die we jaarlijks getrouw ter plaatse volgen. Het is nu aan de Ardennenklassiekers. Wordt dan tv-kijken…
Groetjes,
Billy
♥
