Het is me toch wat…

Om maar te zeggen dat m’n moeder helemaal geen gewone vrouw is: na 2 dagen ziekenhuis was ze al weer strijdvaardig bezig. “Ik ga naar huis hoor!”. De verpleegsters hebben al veel meegemaakt, maar uit de mond van een 90-jarige kranige dame hadden ze dit nog niet vaak gehoord.

Toch hebben we haar maar wat gesust, dat ze maar beter eerst op krachten komt en de dokters wat onderzoeken laat doen. Intussen hebben we de tijd om haar thuiskomst wat voor te bereiden. Regelingen treffen om ontslagzorg te organiseren. Al zal het ook niet van een leien dakje lopen om haar te overtuigen om haar werk uit handen te laten nemen.

Wat mijn werk betreft heb ik toch maar een depri week achter de rug. Ik kan me absoluut niet meer vinden in al die beslissingen. Ik voel me gewoon gedumpt.

Maar kijk, alsof het lot met mij is…kreeg ik gisteren in de namiddag telefoon van de personeelsdirecteur. Er is een grote panne aan de koelwaterinstallatie, die ervoor zorgt dat de productie moest stilgelegd worden. Ik moest dus gisteravond niet gaan werken, en ook volgende maandag en dinsdag niet. Wat oorspronkelijk (en erg tegen mijn zin) wél gepland was. Nog zo’n maatregel die me ferm tegen de borst stootte, dat we vanaf dit jaar moeten werken op wettelijke feestdagen die niet onmiddellijk bij het weekend aansluiten (zoals 1 Mei, Hemelvaartsdag (17 mei) en OLV-Hemelvaart (15 augustus)). Waar ik zelfs twijfels heb over de wettelijkheid van dit besluit.
Maar de klip 1 Mei is dus in elk geval al omzeild… Hierdoor kan ik dus genieten van een extra lang weekend, waar ik helemaal niet rouwig om ben… ;-)

Groetjes!

Billy

Na zonneschijn komt regen…

Na de mooie dagen die ik vorige week en in het weekend beleefde, kwamen er gisteren dompers op de vreugde…

Ik kreeg toen nl. telefoon van mijn broer, dat onze moeder werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze is al enkele weken achteruit aan het gaan, en dat had ik natuurlijk ook gemerkt. Ze voelt overal pijn, aan de heup, aan de schouder. Heeft last van chronische diarree door bestralingen die ze jaren geleden kreeg. De huisdokter doet wat hij kan, maar voor een vrouw van bijna 91 jaar, is het geen optie om nog ingrijpende operaties uit te voeren. De oorzaak van alles is ook verregaande artrose, en daartegen valt nog weinig te beginnen aan die ouderdom. We zien ook in dat het geen vrouw meer is om nog alleen te wonen, alleen heeft zij zelf zo’n koppige wil dat er van opname in een rust- en verzorgingstehuis geen sprake kon zijn. Nu ze in het ziekenhuis opgenomen is, hopen we haar te kunnen overtuigen om die mening toch maar te herzien. Intussen gaan wij enkele instellingen af om een plaatsje aan te vragen, want op de meeste plaatsen zijn er lange wachtlijsten en ben je beter tijdig met je aanvraag. Wordt dus vervolgd…

En dan had ik alweer een mokerslag te verwerken op het werk gisteravond. Bleek dat ons afdelingshoofd beslist heeft dat wij voortaan moeten rapporteren aan de ploegchef van de andere productiehal, omdat onze huidige directe overste zich volledig moet concentreren op een andere afdeling. Maar het afdelingshoofd vond het niet eens nodig om ons, teamverantwoordelijken, hier persoonlijk van op de hoogte te brengen. Voor mij getuigt dit van een duidelijk gebrek aan respect, en is het een zoveelste negatief signaal na de voor mij rampzalige reorganisatie eind 2010, begin 2011 (lees daar hier en hier meer over). Ik had me al een tijd geleden op verschillende sites ingeschreven om op zoek te gaan naar ander werk, en dit doet me nu besluiten om nog actiever op zoek te gaan. Al is het als 50-plusser zeker geen sinecure om nog iets te vinden…

Groetjes,

Billy

Huwelijksweekend

Het is maandag, en een inspannend weekend is achter de rug.

De schieting is heel goed verlopen donderdagavond. Het weer viel heel goed mee, en hierdoor kon het vuurwerk helemaal tot z’n recht komen. In mijn vorig logje stond wel een foutje, want carbid is blijkbaar niet verboden, maar je moet wel een vergunning aanvragen bij de gemeente om dit te gebruiken bij een schieting.
Omdat heel wat gasten nog moesten werken op vrijdag (wij gelukkig niet), liep het niet al te laat uit.

Vrijdagmorgen was ik met schoonzoon afgesproken om te fietsen, en we hebben een hele mooie tocht gemaakt over de taalgrens. De streek tussen Doornik, Ronse en Leuze. Heuvelachtig terrein met nog heel wat open ruimte. Lastig, maar dat is ook nodig als training, want volgende maand willen wij Tilff-Bastogne-Tilff rijden, en daarvoor kan ik nog veel training bergop gebruiken. Uiteindelijk had ik 90 km op de teller, wat nog een stuk verwijderd is van de 143 km die we volgende maand willen rijden.

Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. Tegen 11u werden we bij onze zoon verwacht, waar een oldtimerbus ons kwam ophalen om zijn bruid af te halen bij haar ouders thuis. Daar aten we dan samen enkele broodjes met koffie erbij. Daarna met de voltallige familie de bus op richting stadhuis. Waar heel wat familie en vrienden stonden te wachten om de ceremonie bij te wonen. Na een verwelkomingswoordje door de burgemeester werden alle administratieve zaken afgehandeld waardoor zoon en schoondochter officieel gehuwd zijn. Daarna een glaasje aangeboden gekregen door de gemeente, waarna we koers zetten naar de kerk voor de volgende ceremonie. Ook daar heel wat kijkers natuurlijk. Na een uurtje werd de huwelijksmis afgesloten, en konden we de bus weer op. Richting feestzaal, waar we eerst nog een kopje koffie werden aangeboden met een rijkelijk dessertbord. Om de tijd te overbruggen met de avondreceptie werden de kaarten bovengehaald, en heb ik met de schoonbroers en een vriendin een partijtje gekaart. Omstreeks 19u kwamen dan de eerste gasten langs voor het avondfeest, en werd het tijd voor een uurtje handjes schudden en zoentjes geven…
Toen alle gasten aanwezig waren werd het sein gegeven om de plaatsen in te nemen aan tafel in de feestzaal. Onder een luid applaus kwamen wij, ouders, en ons gelukkig bruidspaar als laatste de arena in. Toen hebben we genoten van een uitstekend feestmaal. Tussen elke gang wat tijd om een babbeltje te slaan met familie en vrienden. Om dan uiteindelijk rond middernacht de dans in te zetten. Het werd een spetterende nacht, waarbij de dansvloer constant vol bleef. En drank rijkelijk vloeide… ;-). Rond 5u ‘s morgens werd vanuit de feestzaal het sein gegeven dat het welletjes geweest was, en de festiviteiten konden afgerond worden. Zodoende konden wij tegen 6u ons bedje opzoeken…

Zondagmorgen enkele uurtjes geslapen, en na een klein ontbijt wilden we wel eens gaan bekijken wat de vrienden van zoon en schoondochter uitgespookt hadden met hun huis. Net als de vrijgezellenavond en schieting is het nl. de gewoonte om het huis van het bruidspaar te “versieren”. Echt versierd was het niet, er hingen enkele spandoeken en rondom het huis hadden ze wat oude spullen achter gelaten. Ze hadden ook het grind van rond het huis uitgedolven en op de stoep en tegen de voor- en achterdeur verspreid, en enkele rollen toiletpapier over de omgeving uitgerold. En er hingen ook veel ballons waarvan er enkele nog gevuld waren met “roste” muntjes en confetti. We hebben alles eerst wat laten bezinken en samen een bezoekje gebracht aan mijn moeder, die helaas het feest niet had kunnen bijwonen wegens te flauw. Ze was gelukkig om hen te zien, en overhandigde hen alsnog hun huwelijksgeschenk.
Daarna reden we eerst nog bij ons thuis om wat materiaal, en gingen dan hun huis gaan opruimen. Gesteund door onze dochter en schoonzoon werd de aanblik van het huis na een uurtje of twee werken al weer helemaal anders, en konden we binnen nog naar Luik-Bastenaken-Luik kijken op tv. Intussen kregen we nog het gezelschap van de schoonfamilie van zoonlief en konden we het huwelijksweekend samen bezegelen met een drankje.

We zijn redelijk vroeg naar bed geweest, want vannacht moesten we zoonlief en schoondochter ophalen, om hen naar de luchthaven te brengen. Vanmorgen vertrokken zij naar Turkije op huwelijksreis, waar ze intussen goed (maar moe) aangekomen  zijn, en een weekje kunnen genieten van elkaar.

Groetjes!

Billy

Schieting

Het nadert nu wel razendsnel!

Zaterdag hebben we huwelijk nummer 2, en meteen (wellicht) ook de afsluiter. Zoonlief huwt dan met zijn vriendin waarmee hij nu al bijna 2 jaar mee samenwoont.  Toen hij voor het eerst met haar binnen kwam bij ons, hadden we nogal argwanende vooroordelen. Een tijdje voordien had zijn voormalige vriendin gebroken met hem, en dàt was nochtans een meisje dat we al in onze harten hadden gesloten. Je maakt dan graag vergelijkingen, en die nieuwe vriendin kreeg dan ook niet zo vlug krediet. Maar het moet gezegd, in al die tijd ontpopte zij zich tot een zorgzame meid, die onze zoon ook af en toe op z’n plaats durfde zetten als het nodig is (en dat is het ook wel vaak!). Onze zoon is ook geen makkelijk mens, en het feit dat hij diabetes heeft, en ook een lichte vorm van epilepsie, maakt het voor een vriendin al helemaal niet zo evident om er makkelijk mee om te gaan. Het feit dat zij verpleegkundige is, helpt natuurlijk in grote mate. Kortom, we zijn blij dat we haar zaterdag officieel als schoondochter mogen beschouwen.

Vanavond is het schieting bij hen thuis. Er worden een hoop familie en vrienden verwacht die met ons gaan klinken op het geplande gebeuren. Hopelijk werkt het weer wat mee, want vuurwerk (in vervanging van het intussen verboden carbid) heeft niet zo graag natte voeten… ;-)

Groetjes!

Billy

Alain Barrière – Elle était si jolie

In mijn kinderjaren baatte onze moeder een café uit. Een gewoon dorpscafé waar het nog de gewoonte was dat de postbode en de melkboer er tijdens hun ronde een stop hielden om hun dagelijks jenevertje te consumeren. Het café werd best wel druk bezocht, en daar was de geregelde aanwezigheid van mijn nichtjes niet vreemd aan. Mijn nichtjes die in het Franstalig landsgedeelte woonden, kwamen af en toe bij tante een handje toesteken. En zoals zo vaak het geval is in horecazaken, lieten die twee schoonheden de zaken nog wat beter draaien. Dat er bij ons in het café regelmatig schoon volk te zien was ging dan ook als een lopend vuurtje door de omgeving (en ook verder!). Het café kreeg dan ook een stevige reputatie, waarbij ook vaak bekend volk over de vloer kwam. Af en toe kregen we dan ook bezoek van de voltallige ploeg van SV Waregem (waarbij vooral charmeur Giba de harten van m’n nichtjes wist te beroeren), en ook bekende wielrenners zoals Rik van Looy wisten ons café te vinden.
In die tijd was het ook gebruikelijk dat de muziek nog uit de jukebox kwam, en doordat mijn nichtjes vaak kwamen helpen, zorgden zij ook voor de platenkeuze. Eind jaren ’60, begin ’70 was er veel rock ‘n roll met Buddy Holly, Paul Anka, Elvis Presley, maar de jukebox bevatte ook heel wat Franstalige muziek zoals van Salvatore Adamo, Joe Dassin, Johnny Halliday, Dalida…enz.
Het valt dus ook niet te verwonderen dat ik qua muziekkeuze wat “gevormd” werd, door wat er toen aan muziek beschikbaar was, en daar hoort die Franstalige muziek ook bij.
Dit liedje van Alain Barrière is zo’n pareltje. “Elle était si jolie” was op het Eurosongfestival van 1963 de inzending voor Frankrijk en haalde daar de 5e plaats. Hoeft het gezegd dat dit nostalgie is naar m’n jeugdjaren… ;-)


Dit logje kwam tot stand naar aanleiding van een reactie bij Lien, en valt ook onder de categorie “Billy intiem” waarin ik (figuurlijk) wat meer bloot geef over mezelf…
Muzikale groetjes!

Billy

Meer weten over mijn muzieksmaak: klik hier
Mijn muziekcollectie: klik hier

Weekendverslag 14 & 15 april

Zaterdagavond waren we omstreeks 17u15 afgesproken op een hoekje hier in de buurt voor ons “Komen eten“-gebeuren. Met de schoonzussen en schoonbroers op wandel naar de nicht. Daar werden we verwelkomd met een glaasje champagne en fantastisch lekkere hapjes. Zo kregen we o.a. gerookte heilbot met een vleugje balsamico met daarop een framboos, rauwe tonijn met een currydressing, gerookte eendenborst met rucola, een minisoepje van kokosmelk met een Sint Jacobsvrucht,…enz. Allemaal om ter heerlijkst.

Na al dat hapjesgeweld en enkele glazen champagne werd het tijd om de beentjes te strekken voor een wandeling naar ons huis. Omdat wij meloen met ham en porto hadden gekozen, was het even moeilijk om een passende drankkeuze aan te bieden terwijl vrouwlief bezig was om de ham op de borden te schikken, maar er werd dan maar gekozen voor een fris biertje. Onze keuze viel trouwens heel goed mee, de Italiaanse ham werd gesmaakt en men vond de meloen mooi rijp en lekker fris.

Daarna wandelden we naar de volgende gang toe. Voor het hoofdgerecht koos de ene schoonzus voor stoofvlees met frietjes. Toevallig één van mijn lievelingsgerechten! Ik heb me dan ook goed gevuld, heerlijk! Het stoofvlees werd bereid met Rodenbach Grand Cru, en logischerwijze werd dit bier ook aangeboden als bijpassende drank.

Dan op naar de laatste stop, bij mijn oudste schoonzus, voor het dessert. Of beter voor de desserts, want zij schotelde ons eerst nog een variatie aan kaas voor, gevolgd door een sabayon met vers fruit. Als afsluiter kregen we koffie met een ruime keuze aan minigebakjes.

Je begrijpt natuurlijk dat we ook deze keer enorm genoten hebben van alle culinaire hoogstandjes en de gezellige sfeer, en dat er ook al afgesproken is voor volgend jaar… ;-)

Zondagmorgen ben ik eerst nog gaan zwemmen, altijd meegenomen om de verworven calorieën wat weg te werken, en daarna kregen we bezoek van onze vrienden voor het aperitief. Daarna werden we bij dochter en schoonzoon verwacht voor het middageten. Zij had een rosbief bereid, met rösti-aardappelen, sla en tomaatjes. Niettegenstaande we de dag ervoor ons buikje hadden rond gegeten, heeft het mij opnieuw erg gesmaakt. Daarna kwamen onze zoon en a.s. schoondochter, en ook de zoon en schoondochter van onze vrienden ons vergezellen. Al vlug werden de kaarten boven gehaald en speelden we een tijdje wiezen. Intussen ook de Amstel Gold Race gevolgd op tv, wat jammer genoeg een flauwe koers bleek. Al kregen we een verduiveld spannende eindstrijd te zien waarbij onze landgenoot Jelle Vanendert het nipt moest afleggen tegen de Italiaan Gasparotto.
Het weekend werd afgesloten met een rustige avond thuis.

Groetjes!

Billy